Zespół Eximee
W bankach, przy inwestowaniu w nowe rozwiązania, kluczowym problemem jest integracja – nie tylko aspekty techniczne, ale także reperkusje biznesowe w przypadku wystąpienia problemów. Skuteczne zarządzanie ryzykiem musi obejmować analizę wpływu nowych systemów na istniejące. Kluczowe kwestie to: Co należy przeprojektować? Jakie zmiany są wymagane? Jakie zasoby będą potrzebne? Jak te zmiany wpłyną na inne połączone systemy? Najważniejsze pytanie brzmi: jak zminimalizować te ryzyka?
Historia uczy nas, że najlepszym sposobem radzenia sobie z rewolucją jest często jej unikanie. Testowanie nowego rozwiązania na ograniczoną skalę przed pełnym wdrożeniem jest kluczowe – tak jak nie kupisz samochodu bez jazdy próbnej.
Na przestrzeni lat opracowano różne metody integracji ze starszymi systemami bankowymi.
W tym artykule skupimy się na wizualnych aspektach integracji, które znacząco wpływają na organizację procesów rozwoju i dostaw. Spostrzeżenia te wynikają z naszych doświadczeń we wdrażaniu procesów na platformie Eximee w bankach takich jak: Santander, mBank, PKO Bank Polskilub Credit Agricole.
Jak widać, Eximee funkcjonuje w warstwie front-end i middleware i obsługuje procesy poprzez kanały front-end banku lub samodzielnie we wszystkich kanałach sprzedaży. Co najważniejsze, Eximee odpowiada za wizualną prezentację procesów.
Zacznijmy od najprostszego podejścia. Eximee jest wdrażany równolegle z istniejącymi systemami, bez konieczności integracji z warstwami front-end banku.
Gdy klienci uzyskują dostęp do platformy bankowości elektronicznej lub aplikacji mobilnej banku i inicjują proces, są przekierowywani do Eximee. Aby zapewnić płynne działanie, formularze i interfejsy Eximee odzwierciedlają design aplikacji banku.
To najpopularniejszy sposób integracji z systemami bankowymi. Warto zauważyć, że takie podejście ułatwia integrację widgetów, na przykład kalkulatorów pożyczek gotówkowych z komponentami takimi jak suwaki, bezpośrednio z Eximee na strony internetowe banków lub do bankowości internetowej.
Naturalnym ulepszeniem poprzedniego modelu wydaje się być eliminacja wad. Pełna integracja z bankiem oznacza, że nowy system nie tylko jest włączony do systemu hostingowego, ale także korzysta z jego komponentów.
Procesy osadzone mogą korzystać z komponentów interfejsu użytkownika (UI) dostarczanych przez aplikację hostingową (stronę internetową, bankowość internetową lub aplikację mobilną), ale nie ograniczają się do nich. W naszym przypadku oznacza to, że wszelkie zmiany UX, które bank chce wprowadzić, mogą zostać wdrożone bez żadnej interakcji z nami, dostawcą procesów. Ponieważ współdzielimy komponenty, zmiany wprowadzone przez bank są natychmiast odzwierciedlane w naszych procesach.
To bez wątpienia najbardziej dojrzały model integracji. Największą zaletą dla banku jest znacząca kontrola nad wizualną warstwą procesów, ponieważ użyj komponentów udostępniane przez bank, a nie przez nich samych.
Temat artykułu jest ściśle związany z koncepcją modularyzacji w bankach.
Mikro-frontendy oferują elastyczność w dzieleniu aplikacji na mniejsze, funkcjonalne fragmenty, opracowywane i dostarczane przez różne zespoły. Aby uniknąć duplikowania zadań, takich jak tworzenie komponentów interfejsu użytkownika, które muszą być identyczne we wszystkich jego częściach, można skorzystać z biblioteki komponentów front-end używanych przez wszystkie aplikacje.
Jeśli to Ci się podoba transformację cyfrową I zwinnych zespołów, masz absolutną rację. Modularyzacja naturalnie wspiera zespoły funkcjonalne, pozwalając im w pełni skupić się na swoich obszarach odpowiedzialności. Ale to temat na inny artykuł.
Istnieją co najmniej trzy modele integracji. Fakt, że pierwszy jest prosty, a ostatni najbardziej dojrzały, nie oznacza, że zawsze powinniśmy brać pod uwagę tylko trzeci model. Celem niniejszego artykułu jest zilustrowanie, że model integracji powinien być wybierany w oparciu o potrzeby, ryzyko i perspektywy banku. Jednak dążąc do zapewnienia najlepszego doświadczenia klienta (CX), powinniśmy rozważyć co najmniej drugie podejście.
Wszystkie te modele zostały pomyślnie wdrożone w różnych bankach, dostosowując ich funkcje do oczekiwań i wymagań banków.
Kluczowym wnioskiem jest to, że omawiając integrację, mamy możliwość elastycznego dopasowania podejścia do danego środowiska w banku. Musimy jednak dokładnie rozważyć wady i zalety każdego podejścia w dłuższej perspektywie.
